Knjiga o Kišu M. Pavlovića objavljena u Budimpešti

Naši severni susedi blagovremeno su se uključili u obeležavanje tridesete godišnjice od smrti i 85. godišnjice rođenja Danila Kiša: preveli su na mađarski monografiju Milivoja Pavlovića „Venac od trnja za Danila Kiša“ i organizovali akademiju u Nacionalnoj biblioteci za stranu literaturu u centru Budimpešte.


Foto:promo

Kiš je rođen u Subotici, ali je prve godine ranog detinjstva proveo u Mađarskoj, u izbeglištvu.
Tada je naučio mađarski i do kraja života predstavljao dragoceni most između dva jezika, i dve kulture.
Prve Kišove objavljene knjige, pre blistavih romana i priča, bili su prevodi poznatih mađarskih pesnika Adija, Radnotija i Jožefa Atile. I kasnije je Kiš prevodio s mađarskog na srpski ugledne prozaiste i pesnike, a Mađari su mu se odužili prevodom svih njegovih knjiga na madjarski, čak u više verzija i više izdanja.

Kako je na promociji Pavlovićeve knjige rekla Ana-Marija Pap, direktorka Nacionalne biblioteke, u fondovima ovog zdanja pohranjene su knjige na 150 stranih jezika, uključujući i 46 Kišovih dela na različitim svetskim jezicima.
Njima je sada pridodata i knjiga Milivoja Pavlovića na srpskom, kao i upravo izašlo izdanje na mađarskom.
Pavlovićevu knjigu preveo je na mađarski Predrag Stepanović, pisac i profesor univerziteta koji živi u Sent-Andreji. Na promociji u Budimpešti govorili su, osim Ane-Marije Pap i autora Pavlovića, Petar Milošević, istaknuti pisac iz srpske zajednice u Mađarskoj, i Aleksandar Gajović, državni sekretar u srpskom Ministarstvu kulture i informisanja.
Knjiga Milivoja Pavlovića imala je na srpskom četiri izdanja („Službeni glasnik“), a prevodi se na engleski i francuski.

 

Danas



KOMENTARI

  1. Mister No kaže:

    Književna dela Danila Kisa više cene stranci nego njegovi zemljaci. Teško je biti prorok u svom selu.

  2. Srpski Mađar kaže:

    Kiš je od početka svoje karijere izuzetno popularan i cenjen u Mađarskoj, a možda neki ne znaju da su i Seobe Miloša Crnjanskog prvobitno objavljene u Mađarskoj i na mađarskom, a tek potom na srpskom. Brojni su velikani srpske i mađarske književnosti i umetnosti koji su spajali, ukršatali i povezivali srpski, hrvatski, bunjevački i mađarski narod na ovim prostorima. To traje i danas uprkos nastojanju onih koji su na ove prostore došli kasnije i preuzeli vlast i čine sve da posvađaju starosedeoce različitih nacija. To im nikad neće uspeti!

  3. Petar G. kaže:

    Bilo bi lepo znati dokle je stigao projekat masovnog iščitavanja dela D. Kiša u Gradskoj kući. Započet u jeku borbe da se Kišu dodeli/ne dodeli zvanje počasnog građanina. Postoje glasine da je svaki SNSovac (koji zna slova) dobio po jednu knjigu da pročita, pa su potom organizovani literarni kružoci. Na kojima je taj što je pročitao, davao prikaz dela D. kiša, ovima što nisu. Kažu i da je Milimir bio posebno elokventan, a da je Gojko ostavio bez daha slušaoce. Laban je, naravno, briljirao, a kažu i da je Simović malo bio podbacio, sportista, pa ne voli knjigu…

OSTAVITE KOMENTAR